Zecchino d’Oro – muzyczna kopalnia dziecięcych hitów

Nie od dziś wiadomo, że słuchanie piosenek w obcym języku ułatwia jego przyswojenie. W związku z tym nauczyciele i ich podopieczni bardzo chętnie sięgają po największe włoskie hity. Wśród młodszych uczniów, a także osób rozpoczynających swoją przygodę z językiem włoskim dużą popularnością cieszą się piosenki dla dzieci (zapewne ze względu na łatwy do zrozumienia tekst i wpadającą w ucho melodię). Na YouTubie wiele z nich znajdziemy pod hasłem Zecchino d’Oro.

Czym właściwie jest Zecchino d’Oro? To wielka machina promująca dziecięce hity, które cieszą się sławą także poza granicami Włoch. Ściślej mówiąc, jest to nazwa Międzynarodowego Przeglądu Piosenki Dziecięcej, transmitowanego jako program telewizyjny przez Rai Uno. Słyszeliście kiedyś Il gatto nero, Il cocodrillo come fa, Quarantaquattro gatti, Wolfango Amedeo? Jeśli nie, musicie koniecznie nadrobić zaległości, ale ostrzegamy: te nutki na zawsze zostaną w głowie.

Zurlì, il mago del giovedì

Pomysłodawcą i wieloletnim prowadzącym Zecchino d’oro był Cino Tortorella, dziennikarz i prezenter telewizyjny znany przede wszystkim z kultowego w latach 50., 60. i 70. programu dla dzieci Zurlì, il mago del giovedì. W postać magika, bliską sercu wszystkich najmłodszych wcielał się także podczas festiwalu, który prowadził od pierwszej (1959 r.) do 51. edycji (2008 r.). W 2002 r. Cino Tottorella został wpisany do Księgi rekordów Guinnessa jako osoba najdłużej prowadzącą jeden program.

6

Złoty Cekin i jego początki

Festiwal miał na celu propagowanie kultury dla najmłodszych oraz zachęcenie kompozytorów do tworzenia piosenek dla dzieci. Sama nazwa ‘Zecchino d’Oro’, czyli ‘Złoty Cekin’, została zaczerpnięta ze znanego na całym świecie dzieła Carla Collodiego, a mianowicie z Pinokia, do którego w całości odwoływała się pierwsza edycja w 1959 r. To właśnie wtedy po raz pierwszy zaśpiewano kołysankę Lettera a Pinocchio (List do Pinokia).

Cekinowe zasady

Pierwsze dwie edycje przeglądu odbyły się w Mediolanie, kolejne zaś zorganizował w Bolonii założony przez Ojców Franciszkanów Instytut Antoniano. W szczytowych latach Zecchino d’Oro o nagrodę główną walczyło czternaście piosenek, siedem włoskich i siedem zagranicznych, jednak z czasem liczba ta została zmniejszona do dwunastu. Warto podkreślić, że rywalizacja od zawsze toczyła się nie między dziećmi, a właśnie między utworami.

2

Mali odtwórcy piosenek mogą mieć od 3 do 10 lat i wybierani są na castingach  w różnych miastach Włoch, a także za granicą. Sam festiwal trwa łącznie pięć wieczorów, podczas których prezentowane są piosenki, przyznawane nagrody, organizowane różne występy i zabawy.

Co ciekawe dzieci nie tylko prezentują utwory muzyczne, lecz także wchodzą w skład jury. Każdy jego członek ocenia piosenkę w skali od 6 do 10. Ta z największą liczbą punktów zdobywa Złotego Cekina, który trafia w ręce jej autora. Na przestrzeni lat zaczęto przyznawać także inne nagrody: Srebrnego Cekina, Telecekina, a każde kolorowych Cekinów: Niebieskiego, Czerwonego, Białego i Zielonego.

3

Piccolo Coro dell’Antoniano

Nad każdym występem od zawsze pracował sztab ludzi. Od pierwszej edycji wykonywania piosenek uczyła dzieci Mariele Ventre, która założyła i prowadziła wspomagający uczestników przeglądu chórek Piccolo Coro dell’Antoniano. Po jej śmierci rolę przejęła Sabrina Simoni, a chórek zmienił nazwę na Piccolo Coro „Mariele Ventre” dell’Antoniano.

Piosenki

Począwszy od roku 1963, wszystkie piosenki prezentowane na festiwalu są nagrywane na płyty CD (teraz także DVD). Do tej pory ukazało się ich 33. Co więcej od paru lat do najpopularniejszych piosenek powstają także animacje. Można je znaleźć na youtube’owym kanale Antoniano di Bologna official.

Tematyka piosenek jest bardzo zróżnicowana. Wiele jest o zwierzątkach, warzywach, uczuciach. Zdarzają się także utwory nawiązujące do dzieł kultury, słynnych budowli, a także literatury. Polecamy uwadze piosenkę o Dantem i Boskiej Komedii:

Polski akcent na festiwalu

Co ciekawe także Polska wpisała się w historię festiwalu. Do tej pory pięciokrotnie występowały na nim polskie dzieci. Po raz pierwszy miało to miejsce w 1977 roku, kiedy to z piosenką Rapa Rapanello (Rzepka) wystąpiły Katarzyna Górecka oraz Hanna Kedaj, obecnie znana nam wszystkim jako dziennikarka (a nielicznym także jako italianistka, absolwentka Italianistyki UW)  Hanna Lis:

Festiwal cieszył się dużą popularnością także w naszym kraju zwłaszcza w latach 80. i 90. Chór Piccolo Coro jeździł i nadal jeździ w tournée po innych krajach, kilka razy dotarł także do Polski. Fragmenty Zecchino d’Oro były transmitowane w polskiej telewizji, w programach dla dzieci, takich jak 5-10-15 czy Do trzech razy sztuka. Pamiętacie?

Jeśli ktoś z Was chciałby poznać tekst najbardziej znanych piosenek festiwalu, mamy niespodziankę. W 2010 roku warszawski chór dziecięcy Mille Voci wydał płytę z 12 największymi przebojami Piccolo Coro dell’Antoniano w polskiej wersji językowej. Przekładu piosenek podjęła się italianistka, Xenia Zawanowska.

Wszystkim, nie tylko uczącym się języka włoskiego, gorąco polecamy piosenki prezentowane na przeglądzie Zecchino d’Oro. Jest w nich jakaś magia, która sprawia, że choć na chwilę możemy się przenieść do beztroskich czasów dzieciństwa.

4

Jeden komentarz dla “Zecchino d’Oro – muzyczna kopalnia dziecięcych hitów

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *